طبق قانون ج.ا. «درباره تضمین ایمنی تردد جاده‌ای»، مسافر عبارت است از:

توضیح

مسافر هم کسی است که داخل یا روی وسیله نقلیه قرار دارد، هم کسی که در حال سوار شدن یا پیاده شدن است.

قانون تعریف مسافر را به لحظه‌های سوار و پیاده شدن هم گسترش داده و همین قید، تفاوت گزینهٔ درست و غلط است. دلیلش آماری و فنی است: خطرناک‌ترین ثانیه‌ها برای یک مسافر وقتی است که پایش روی سواره‌رو است و بدنش نیمه بیرون از خودرو — نه وقتی که نشسته و کمربند بسته است. اگر تعریف فقط «داخل کابین» بود، مسافری که هنگام پیاده شدن زیر گرفته می‌شود یا با باز شدن در آسیب می‌بیند، از دایرهٔ مسئولیت راننده و پوشش بیمه بیرون می‌افتاد و تکالیفی مثل توقف کامل پیش از باز کردن در، انتخاب محل ایمن برای پیاده کردن و کنترل سمت سواره‌رو معنای حقوقی خود را از دست می‌داد.

کاربرد روزمره در ارمنستان: مینی‌بوس‌های شهری ایروان معمولاً در سمت راست و نزدیک جدول توقف می‌کنند و مسافر از همان سمت پیاده می‌شود. تا وقتی آخرین نفر کاملاً روی پیاده‌رو نرسیده، او هنوز مسافر شماست و مسئولیتش بر گردن راننده است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• شخصی غیر از راننده و کارآموز رانندگی که داخل (روی) وسیله نقلیه است — تعریف را فقط به کسی محدود می‌کند که داخل یا روی وسیله است و لحظهٔ سوار و پیاده شدن — یعنی خطرناک‌ترین لحظه — را از تعریف بیرون می‌گذارد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»