طبق قانون ج.ا.، وسایل نقلیه مسیری (عمومی) محسوب می‌شوند:

توضیح

وسیلهٔ نقلیهٔ مسیری، وسیله‌ای است که ایستگاه توقف دارد، روی مسیر تعیین‌شده حرکت می‌کند و مسافر و/یا بار حمل می‌کند: تراموا، اتوبوس برقی و اتوبوس.

این تعریف سه ویژگی را هم‌زمان می‌خواهد: ایستگاه‌های توقف مشخص، حرکت روی مسیرِ از پیش تعیین‌شده، و حمل مسافر و/یا بار. مصداق‌هایش تراموا، اتوبوس برقی و اتوبوس است. تاکسی در این تعریف نمی‌گنجد، چون نه ایستگاه ثابت دارد و نه مسیر ثابت؛ محل سوار و پیاده کردنش را مسافر تعیین می‌کند. این تفکیک تشریفاتی نیست: وسیلهٔ نقلیهٔ مسیری در قانون امتیازهای ویژه می‌گیرد — اجازهٔ استفاده از خطِ اختصاصیِ علامت‌گذاری‌شده و، در محدودهٔ شهری، حق تقدم هنگام راه افتادن از ایستگاه. اگر تاکسی‌ها هم مسیری شمرده می‌شدند، این امتیازها به یک ناوگان بسیار بزرگ تعمیم پیدا می‌کرد و هدف اصلیِ قاعده، یعنی روان کردن حملِ انبوه مسافر، از بین می‌رفت.

دام این سوال دقیقاً همین است: گزینهٔ نادرست کلمه‌به‌کلمه شبیه گزینهٔ درست است و فقط عبارت «و نیز تاکسی‌ها» به آن اضافه شده. در خیابان‌های ایروان به‌خاطر داشته باشید که حق تقدمِ راه‌افتادن از ایستگاه به اتوبوس و تراموا تعلق دارد، نه به تاکسی‌ای که کنار خیابان توقف کرده است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• وسایل نقلیه (تراموا، اتوبوس برقی، اتوبوس) و نیز تاکسی‌ها، که ایستگاه دارند، در مسیر حرکت می‌کنند و مسافر و (یا) بار حمل می‌کنند — تاکسی را در فهرست وسایل مسیری آورده، در حالی که تاکسی نه ایستگاه ثابت دارد و نه مسیر تعیین‌شده.
• وسیله‌ای که در مسیر گردشگری حرکت می‌کند و مسافر و/یا بار حمل می‌کند — مسیر گردشگری، مسیرِ مسافرت‌بریِ دارای ایستگاه به‌معنای قانونی نیست و این تعریف عنصرِ ایستگاه را کنار گذاشته است.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»