طبق قانون ج.ا.، گواهی‌نامه بین‌المللی رانندگی وسایل نقلیه دسته‌های «D» و «DE» و زیردسته‌های «D1» و «D1E» می‌تواند صادر شود به:

توضیح

به افراد بالای ۲۱ سال.

گواهی‌نامهٔ بین‌المللی برای دسته‌های «D» و «DE» و زیردسته‌های «D1» و «D1E» فقط به کسی داده می‌شود که از ۲۱ سال گذشته باشد. این عدد تصادفی نیست؛ همان حداقل سنی است که برای خودِ دستهٔ «D» در سطح ملی هم لازم است.

نکتهٔ کلیدی که باید بفهمی این است: گواهی‌نامهٔ بین‌المللی حق تازه‌ای ایجاد نمی‌کند. این سند فقط ترجمه و تأیید رسمیِ همان حقوقی است که گواهی‌نامهٔ ملی به تو داده؛ نه دسته‌ای به آن اضافه می‌شود و نه شرط سنی آن پایین می‌آید. پس اگر شرایط دستهٔ «D» را در کشور خودت نداری، نسخهٔ بین‌المللی آن هم به تو داده نمی‌شود.

دلیل ایمنیِ این هماهنگی روشن است: راننده‌ای که در ارمنستان به‌خاطر سن اجازهٔ نشستن پشت فرمان اتوبوس را ندارد، نباید بتواند با یک برگهٔ بین‌المللی همان کار را در کشور دیگری انجام دهد. اتوبوس در جادهٔ ناآشنا، با علائم و عادت‌های رانندگیِ متفاوت، خطای بیشتری هم می‌طلبد نه کمتر.

تلهٔ آزمون، چیدن اعداد ۱۹، ۲۰، ۲۱ و ۲۲ کنار هم است تا حدس تقریبی را بی‌اثر کند. عدد ۲۱ را به «حمل مسافر» گره بزن؛ همین یک قلاب، چند سوال از این خانواده را برایت حل می‌کند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• افراد بالای ۱۹ سال — «بالای ۱۹ سال» از حداقل سنِ حمل مسافر پایین‌تر است و با شرط ملی دستهٔ «D» هم‌خوانی ندارد.
• افراد بالای ۲۰ سال — «بالای ۲۰ سال» نزدیک‌ترین عدد به پاسخ درست و به همین دلیل فریبنده‌ترین گزینه است؛ اما مرز قانونی ۲۱ سال است.
• افراد بالای ۲۲ سال — «بالای ۲۲ سال» سخت‌گیرانه‌تر از قانون است؛ گواهی‌نامهٔ بین‌المللی شرط سنی تازه‌ای بر شرط ملی نمی‌افزاید.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»